Passionfruit

Grochówka od lat uchodzi za jedną z najbardziej sycących i rozgrzewających zup naszej kuchni, ale ma jedną wadę – wymaga czasu. Groch trzeba często namoczyć, a samo gotowanie potrafi ciągnąć się godzinami. Tymczasem czerwona soczewica daje bardzo podobny efekt znacznie szybciej. W trakcie gotowania rozpada się i naturalnie zagęszcza wywar, tworząc kremową, treściwą konsystencję bez konieczności długiego gotowania. To świetny przykład na to, jak wszechstronnym składnikiem jest soczewica. Choć wielu osobom kojarzy się głównie z kuchnią indyjską czy bliskowschodnią, równie dobrze odnajduje się w smakach bliskich polskiej kuchni. W połączeniu z kiełbasą, wędzonymi żeberkami, ziemniakami i dużą ilością majeranku daje zupę zaskakująco podobną do klasycznej grochówki – tyle że gotową w niecałą godzinę. Szukasz przepisu na grochówkę z grochu - klik.

To klasyka włoskiej kuchni domowej: rosół z naleśnikami. Danie stare, skromne w założeniu, ale bardzo „niedzielne” w charakterze. W północnych Włoszech – szczególnie w Emilii-Romanii i Lombardii – klarowny rosół wołowo-drobiowy często podaje się właśnie z cienkimi naleśnikami, zwiniętymi w rulon i wypełnionymi prostym farszem z  sera. To nie jest zupa „na bogato”, tylko taka, która pokazuje, jak dużo można uzyskać z dobrego wywaru. Delikatna, kojąca, idealna na zimno, chorobę albo po prostu na dzień, kiedy chce się czegoś ciepłego i klasycznego. To również ciekawy pomysł na podanie rosołu oraz naleśników pozostałych z poprzedniego dnia.

Zalewajka to jedna z najbardziej charakterystycznych zup dawnej Kielecczyzny, choć w polskiej świadomości często pozostaje w cieniu żurku i barszczu białego. W regionie świętokrzyskim była jednak codziennym, dobrze rozpoznawalnym daniem – prostą kartoflanką zakwaszoną żytnim zakwasem, z obowiązkowym dodatkiem słoniny i cebuli oraz lekką zasmażką, która nadawała całości zawiesistość. Taki sposób gotowania był typowy dla pierwszej połowy XX wieku, kiedy w wiejskich kuchniach wykorzystywano to, co było najbardziej dostępne: ziemniaki, mąkę, zakwas i tłuszcz ze skwarków. Warto pamiętać, że zalewajka nie jest wariacją żurku, lecz osobną regionalną zupą – mniej śmietanową, bardziej ziemniaczaną, a jednocześnie wyraźnie kwaśną. Właśnie ta przedwojenna, świętokrzyska forma dania najlepiej oddaje pierwotny charakter zalewajki. Dziejsza wersja jest na bogato, bo z kiełbasą, lecz nadal autentycznie. Dodawano bowiem to, na co kogoś było stać. W wersji budżetowej były to same skwarki, w bogatszej m...

Rosół niejedno ma oblicze. Choć najczęściej kojarzy się z długim gotowaniem kury, w czasie postów, upałów albo po prostu wtedy, gdy mięsa brakowało, na stół w dawnych domach żydowskich trafiała jego lżejsza kuzynka – zupa z cukinii. Ten marak kishuim, jak nazywano go w języku hebrajskim, był jednym z tych prostych, letnich bulionów, które miały koić i odświeżać zamiast nasycać ciężarem tłuszczu. W sefardyjskich domach doprawiano go oliwą i odrobiną cytryny, w aszkenazyjskich – koperkiem i kluseczkami z macy. Czasem gotowano go na przypieczonej cebuli, czasem z dodatkiem kurkumy dla złotego koloru. Ale zawsze chodziło o to samo: by z kilku najskromniejszych warzyw wyczarować coś, co ma duszę prawdziwego rosołu. Dziś to także świetna alternatywa dla klasycznego bulionu – lekka, bezmięsna, a pełna głębi, idealna, gdy szukamy czegoś prostego, czystego w smaku i kojącego jak dawniej.

Choć soljanka wywodzi się z kuchni rosyjskiej, to prawdziwą drugą ojczyznę znalazła w Niemczech Wschodnich. Po wojnie radzieccy kucharze przywieźli ją do NRD, a tam szybko została zaadaptowana i przekształcona w coś wyjątkowego. Dziś „DDR-Soljanka” to klasyk wschodnioniemieckich restauracji, serwowany w wersji mięsnej, warzywnej, a nad Bałtykiem – rybnej. Na Rugii soljanka rybna stała się jedną z najbardziej charakterystycznych i lubianych zup: gęsta, kremowa, kwaśno-słodka, z intensywną nutą papryki i pomidora. To nie jest wodnista zupa, ale raczej gęsty, jedwabisty sos z kawałkami ryby i warzyw, nasycony zalewą z ogórków konserwowych i odrobiną soku z cytryny. Ma mocny, wyrazisty smak, a jednocześnie nie jest przesadnie kwaśna.

Ta zupa serowa to idealny przykład, że pyszny, sycący posiłek wcale nie musi zajmować dużo czasu ani wymagać skomplikowanych składników. W kilkanaście minut przygotowujemy kremową bazę z podsmażonych warzyw i rozpuszczonego sera, a dodatek pierogów sprawia, że zupa staje się pełnym obiadem w jednym garnku. Świetna na szybki obiad w tygodniu, kiedy chcemy coś smacznego, domowego i gotowego niemal od ręki. Dzięki niej możemy również podać pierogi w inny, niebanalny sposób.

Tom Kha Gai to jedno z tych dań, które potrafią zaskoczyć już od pierwszej łyżki. Delikatnie kremowa, z wyraźnie cytrusowym aromatem i pikantnym tłem, łączy w sobie egzotyczne składniki w idealnej równowadze. To zupa, którą robi się szybko, a smakuje jak z dobrej tajskiej restauracji. Warto sięgnąć po kilka mniej typowych dodatków – jak trawa cytrynowa czy liście limonki kaffir – bo to właśnie one tworzą jej wyjątkowy charakter. Przepis bazowany na chef_zouheri na Instagramie.

Sycąca zupa z kiełbasą i soczewicą to idealna propozycja na chłodniejsze dni, gdy szukamy czegoś pożywnego i rozgrzewającego. To zupa bardzo podobne do grochówki, ale wymagająca zdecydowanie mniej czasu i przygotowań – soczewica gotuje się bardzo szybko, nie ma konieczności jej wcześniejszego namaczania.  Przygotowanie jest łatwe, a efekt – pyszny.

Delikatna, kremowa i niezwykle aromatyczna – zupa krem z białych warzyw to prawdziwa uczta dla miłośników subtelnych smaków. Choć jej składniki są skromne, to ich połączenie tworzy zupę o wyjątkowo aksamitnej konsystencji i bogatym smaku. Podobne zupy, bazujące na białych warzywach i śmietance, są popularne w Europie, szczególnie we Francji (potage parmentier, czyli kremowa zupa ziemniaczano-porowa lub vichyssoise) i w Niemczech (gdzie często wykorzystuje się seler i pasternak, jak w Pastinakensuppe czy Wurzelgemüsesuppe).  Świetnie sprawdzi się z dodatkiem chrupiących grzanek jako elegancka przystawka, a z wędzonym  boczkiem może stać się sycącym daniem głównym na kolację. Idealna na chłodniejsze dni – otuli ciepłem i sprawi, że proste warzywa nabiorą wyrafinowanego smaku.

Kremowa zupa z kurczaka to prawdziwa klasyka brytyjskiej kuchni – rozgrzewająca, sycąca i niezwykle aksamitna. To jedno z tych dań, które doskonale sprawdzają się w chłodniejsze dni, otulając ciepłem i głębokim smakiem. Delikatne mięso kurczaka, aromatyczne warzywa i subtelna nuta białego wina tworzą harmonijną całość, a dodatek śmietanki nadaje zupie jedwabistą konsystencję. Można ją podawać solo, z chrupiącymi grzankami lub udekorowaną świeżą natką pietruszki. To idealne danie zarówno na codzienny obiad, jak i elegancką kolację. W Polsce przyzwyczailiśmy się myśleć, że zupa z kurczaka to rosół. Ale wcale nie tylko! W XIX wieku, gdy kuchnia brytyjska zaczęła czerpać inspiracje z kuchni francuskiej, popularne stały się gładkie, kremowe zupy ( potages ), zagęszczane mąką i śmietanką. Wiktoriańskie książki kucharskie zawierają przepisy na różne warianty kremowych zup drobiowych, często podawanych w eleganckich domach. W XX wieku, wraz z rozwojem kuchni domowej i pojawieniem się gotowych ...

Grochówka to prawdziwa duma tradycyjnej polskiej kuchni – zupa o głębokim smaku, która od wieków królowała na chłopskich stołach jako pożywny posiłek. W dawnych czasach była symbolem prostoty i zaradności – z grochu, który można było łatwo przechować, powstawało danie idealne na chłodne dni. Współczesna grochówka to esencja komfortowego jedzenia. Aromaty wędzonych żeberek, boczku i kiełbasy doskonale łączą się ze smakiem grochu i warzyw, tworząc zupę, która nie tylko rozgrzewa, ale też nasyca na długie godziny. Dodatek majeranku podkreśla jej tradycyjny charakter i dodaje wyrazistości. Chociaż jej przygotowanie wymaga odrobiny czasu, smak w pełni to wynagradza. Idealna z pajdą świeżego chleba, grochówka to kwintesencja polskiego domowego jedzenia – tradycyjna, sycąca i pełna nostalgii.  

Fińska zupa łososiowa, zwana lohikeitto, to tradycyjna zupa rybna, która łączy delikatnego łososia, ziemniaki, por, marchewkę i kremową bazę. Jest pyszna, delikatna i rozgrzewająca, idealna na chłodne dni.

Pastina to kwintesencja domowego smaku, przytulności, jedzenia, które pociesza i sprawia przyjemność. To zupa, którą we Włoszech chętnie jedzą zarówno dzieci, jak i dorośli, ponieważ jest ona jednym ze smaków dzieciństwa. To rosołek, który babcia robiła dla nas, gdy byliśmy chorzy, to zupa zrobiona przez mamę, gdy wracaliśmy zziębnięci. Prosta, ale dzięki włoskim smakom zupełnie wyjątkowa. "Pastina en brodo" to dosłownie drobniutki makaron w rosole, i o to w tej zupie chodzi - by makaronu było naprawdę bardzo dużo. 

Żurek to jedna z moich ulubionych zup, od zawsze. Pojawia się u nas dość często, bo ogromnie lubimy ten smak. Oczywiście, można zakwas na żur przygotować samodzielnie, ale kiedy braknie nam czasu lub spontanicznie postanowimy: tak, dziś chcę żurek! - można pójść odrobinę na skróty i użyć równie dobrego gotowego zakwasu w postaci koncentratu żuru. Żurek to prosta w wykonaniu, szybka i pożywna zupa, a przy tym elegancka.  Odpowiednia zarówno na co dzień, jak i na świąteczny stół.

Na chłodne dni kapuśniak jest niezastąpiony. Zresztą, nie tylko na chłodne. To jedna z moich ulubionych zup. Poniższy przepis prezentuje jego rosyjską wersję. W Rosji zupy z kapusty (nazywane "szczi", ros. щи ) należą do dań bardzo popularnych oraz lubianych. Podobno oprócz kaszy to podstawowe pożywienie Rosjanina, co ma obrazować powiedzenie "Szczi i kasza - strawa nasza". Czym różni się ona od polskiej? Zasadniczo dwoma składnikami - pomidorami oraz grzybami. Zmiana, choć może niewielka, bardzo wzbogaca smak tej zupy i bardzo przypadła nam do gustu. Polecam!

Sulu Kofte to rodzaj tureckiej zupy czy tez gulaszu z klopsikami. Klopsiki z mięsa wołowego przygotowuje się z dodatkiem kaszy kuskus, bulgur lub ryżu, po czym dusi wraz z warzywami w sosie paprykowo pomidorowym. Całości jest niezwykle smaczna, kolorowa i aromatyczna, a przy tym łatwa i szybka w wykonaniu. Do tego bardzo ważnym dodatkiem jest świeży, jasny pszenny chleb, bułka lub bagietka, by można było maczać pieczywo w sosie :) . Przepis na podstawie AhmetKocht .

Kremowa zupa ziemniaczana została wzbogacona dodatkiem białej kiełbasy. Wiosennego charakteru nadaje jej duża ilość świeżego koperku. Lekka lecz pożywna. Dobra na każda porę roku. Polecam.

W języku włoskim są trzy określenia odpowiadające polskiemu pojęciu "zupa": "zuppa" - używane w odniesieniu do rzadkich zup, typu pomidorowa, "minestra" - używane w przypadku gęściejszych zup (jak zupa warzywna) lub podawanych na pierwsze danie makaronów, oraz "minestrone" , odnoszące się do bardzo gęstych i pożywnych zup i gulaszy. To ostatnie słowo zaczęło być używane również jako określenie konkretnej potrawy, czyli zupy minestrone. Sama nazwa wywodzi się zaś od słowa " minestrare" , czyli "podawać" . Można śmiało powiedzieć, że zupy warzywne istniały na terenach Włoch od zawsze. W czasach antycznych przygotowywano " pulte" - rodzaj orkiszowej owsianki z warzywami. Ok. II w.p.n.e., kiedy Rzym podbił wszystkie plemiona zamieszkujące na terenie Włoch, zaprzestano dodawania orkiszu do zup, zastępując go większą ilością świeżych warzyw. Na przestrzeni wieków zmieniały się zarówno upodobania jedzących, jaki dostęp...

Pyszna, delikatna i sycąca zupa, prosta w przygotowaniu. Nuta soku z cytryny nadaje jej wyjątkowego smaku a koperek czyni wyjątkowo aromatyczna i wiosenną propozycją - nawet na zimowe dni. Smacznej całości dopełnia makaron orzo, czyli w kształcie ziarenek ryżu. Dzięki niemu zupa jest gęsta i pożywna. Bardzo polecam - stała się moją ulubioną zupą typu rosołowego. Przepis wg Epicuriuos.com.

Barszcz czerwony to klasyka kuchni polskiej. To smaczna i zdrowa zupa, prosta w przygotowaniu . Wymaga jedynie trochęczasu ( jeśli chodzi o przygotowanie zakwasu), ale zdecydowanie warto zaplanować na nią miejsce w naszym menu. Nie wiem sama, którą jej wersję lubię bardziej: klasyczną czystą, czy zabielaną. Myślę, że chyba obie!  Spróbujcie sami i zdecydujcie, która przypada Wam bardziej do gustu. Ja zazwyczaj robię większą porcję zupy. Pierwszego dnia jemy ją w wersji klasycznej, drugiego zabielaną. Zapewniam, że się nie znudzi,  ponieważ dodatek śmietany zmienia charakter tej zupy.