Passionfruit

Alpenmagronen to danie, które powstało wysoko w Alpach – w kantonach Graubünden i Centralnej Szwajcarii – w realiach pasterskich chat i górskich zajazdów. Makaron był tu kiedyś produktem „nowoczesnym”, przywożonym z nizin, a wszystko inne pochodziło z najbliższego otoczenia: ziemniaki z piwnicy, mleko i śmietana z porannego doju, ser z letnich hal, cebula i masło. To kuchnia oszczędna, logiczna i bardzo konkretna. Charakter Alpenmagronen buduje kontrast: kremowy, słony makaron i ziemniaki z jednej strony, a z drugiej – łyżka jabłkowego musu, który ożywia smak i domyka całość. To nie jest „szwajcarskie mac & cheese”, tylko danie regionalne, miękkie, ale nie ciągnące się, sycące, ale nie ciężkie. Zarówno ziemniaki jak i makaron znakomicie smakują z serem. W tej wersji korzystamy z Bergkäse i dodatku Gruyère – kombinacji bardzo bliskiej alpejskiej logice, a przy tym realnej do zrobienia w polskich warunkach. Niewielka ilość mąki stabilizuje sos, bez odbierania mu charakteru. Dodatek b...

W przedwojennej książce z 1931r., w rozdziale „Tanie obiady dla pracującej inteligencji” znalazł się przepis, który idealnie oddaje ducha tamtych czasów — prosty, oszczędny, a przy tym wyjątkowo praktyczny. Kluseczki krajane, przygotowywane z jednego jajka, odrobiny mąki i wody, miały być szybkim dodatkiem do rosołu. Zdjęcie przepisu udostępnił profil Przedwojenna gastronomia na Instagramie. To przykład kuchni domowej, w której nic się nie marnowało, a smak opierał się na podstawowych składnikach i solidnej ręce gospodyni. Dziś te same kluseczki świetnie sprawdzają się nie tylko w rosole, ale też w lekkich zupach warzywnych czy po prostu z masłem i bułką tartą — w roli prostego, ciepłego dania po pracy. Robi się je szybciej i łatwiej niż makaron, a choć nie są idealnie równe ani gładkie, właśnie w tym tkwi ich urok. To domowa robota od serca — nie z maszyny, nie z fabryki, tylko z kuchni, w której liczy się smak, nie perfekcja. Składniki (na 3–4 porcje do zupy): 1 jajko 2 łyżki zimnej ...

Zagrzebskie štrukli to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań kuchni chorwackiej, szczególnie w regionie kontynentalnym. Tradycyjnie przygotowuje się je jak pierogi z cienkiego ciasta, wypełnione twarogowym nadzieniem i zapieczone lub ugotowane. Jednak w samym Zagrzebiu spotkamy też wersję „u tepsiji”, czyli pieczoną w formie zapiekanki – delikatne płaty ciasta lub makaronu przekładane kremowym, lekko słonawym serem, zalane maślanym sosem i zapieczone do złocistej, pachnącej skorupki. To danie łączy w sobie prostotę i elegancję: ma strukturę domowej lazanii, ale smak charakterystyczny dla bałkańskich serowych wypieków. Jest delikatne, maślane i nasycone mlecznym aromatem, a przy tym nieprzesadnie ciężkie. W wielu zagrzebskich konobach podaje się je jako comfort food – ciepłe, lekko przypieczone na brzegach, z cienką, chrupiącą warstwą ciasta i miękkim wnętrzem z białego sera.

Tarhoňa (tarhonya) to jeden z tych skromnych dodatków, które w czeskiej kuchni od lat mają swoje stałe miejsce. Przypomina nieco drobny makaron, ale przyrządza się go zupełnie inaczej – najpierw się go podsmaża, a dopiero potem gotuje, dzięki czemu zyskuje piękny złoty kolor i lekko orzechowy aromat. W Czechach można kupić gotową tarhoňę niemal w każdym sklepie, natomiast w Polsce występuje pod różnymi nazwami: makaron tarty , makaron domowy tarty , kluski tarte , czasem makaron babuni lub makaron wiejski – zwykle w jajecznej wersji, robiony z mąki pszennej. Jeśli jednak nie uda się go znaleźć, to w awaryjnej sytuacji sprawdzi się także kuskus perłowy – choć to produkt wytwarzany zupełnie inaczej, sposób przygotowania może być zbliżony, i uzyskamy podobny smak. Poniżej klasyczna czeska wersja – prosta, ale niesamowicie uniwersalna. Pasuje do gulaszu, duszonych warzyw, mięsa w sosie, ale też jako samodzielne danie z jajkiem lub twarogiem.

Ta sałatka z powodzeniem łączy cechy klasycznego dania obiadowego i lekkiej, świeżej przekąski. Zestawienie makaronu, chrupiącego boczku i łagodnego sera z zielenią szpinaku i kremowym dressingiem sprawia, że całość jest jednocześnie sycąca i pełna kontrastów. Słonecznikowe ziarna dodają przyjemnej struktury, a wyrazisty sos – charakteru. To propozycja, która odnajdzie się zarówno na stole podczas spotkania z przyjaciółmi, jak i jako pomysł na szybki, ale niebanalny posiłek w ciągu dnia. Całość ma coś z ducha amerykańskich potlucków, dlatego tez świetnie sprawdzi się jako sałatka na grilla.  

Kuskus perłowy, znany także jako izraelski, to większa i bardziej sprężysta odmiana klasycznego kuskusu, wytwarzana z pszenicy durum. Choć mniej popularny niż jego drobnoziarnisty kuzyn, doskonale sprawdza się w sałatkach – ma przyjemnie sprężystą strukturę i chłonie aromatyczne dodatki.  W tym przepisie świetnie komponuje się z delikatnymi, złocistymi pieczarkami i aromatycznym czosnkiem. Gotujemy go tym razem w bulionie, co nadaje mu głębszego smaku, a całość dopełnia świeży tymianek, natka pietruszki i odrobina soku z cytryny dla lekkiego, ziołowego aromatu. To uniwersalne danie – można je podać na ciepło jako sycący dodatek lub schłodzone jako lekką sałatkę. Idealne na szybki obiad lub kolację.  

Kuskus perłowy, znany także jako izraelski, to większa i bardziej sprężysta odmiana klasycznego kuskusu, wytwarzana z pszenicy durum. Choć mniej popularny niż jego drobnoziarnisty kuzyn, doskonale sprawdza się w sałatkach – ma przyjemnie sprężystą strukturę i chłonie aromatyczne dodatki.  W tym przepisie łączymy go z pieczoną marchewką lub dynią piżmową, które pod wpływem cynamonu i karmelizowanego cukru nabierają głębokiego, słodko-korzennego smaku. Całość dopełnia pikantno-miodowy dressing oraz słona feta, tworząc harmonijną mieszankę smaków inspirowaną kuchnią Bliskiego Wschodu. Można ją podać na ciepło jako lekkie danie obiadowe lub schłodzoną – w roli orzeźwiającej sałatki.  

Szybkie, pożywne i bardzo proste do przygotowania danie, które świetnie smakuje z makaronem lub z kopytkami. Przepis na podstawie The Cozy Cook .

Dziś przychodzę do Was z niezwykle prostym i szybkim przepisem na danie z makaronem we włoskim stylu. Można do niego użyć dowolnego rodzaju makaronu, który dobrze będzie trzymał sos, jak świderki, kokardki czy rurki.

Lekko chrupkie kawałki łososia w kremowym sosie koperkowym, podane na makaronie tagliatelle to danie niezwykle smaczne, eleganckie, a przy tym bardzo proste i łatwe w przygotowaniu. Nie wymaga wielu składników ani szczególnych trudów czy umiejętności. Jest bardzo szybkie w przygotowaniu. Polecam!

To spaghetti więcej wspólnego ma z Tokio, niż z Neapolem. Nie jest to bowiem włoska potrawa, lecz japońska odpowiedź na włoskie spaghetti, czyli przykład yoshoku - kuchni japońskiej w stylu zachodnim. Japończycy nie żywią się wyłącznie sushi :) - jest wiele pysznych, domowych potraw w stylu yoshoku, które podawane są zarówno w domach, jak i w restauracjach czy stołówkach szkolnych. Nam potrawy te bardzo przypadły do gustu.

Połączenie makaronu z jabłkami i cynamonem daje naprawdę przepyszny rezultat. Jeśli lubicie  kluski z truskawkami lub jagodami, to danie jest zdecydowanie dla Was. Bardzo polecam.

Klasyczny sos Alfredo wg książki "Ultimate Cookery Italian" wyd. Parragon Books urozmaiciłam dodatkiem salami. Jest to naprawdę smaczne połączenie, a sam makaron możemy przygotować zaledwie w kilka chwil.

Kiedy sięgnę pamięcią wstecz, widzę moją babcię, stojącą przy stolnicy, wałkującą cieniutko ciasto na makaron. Z ciasta powstawało kilka dużych placków, które następnie babcia kroiła. Pamiętam, jak siedzę przy stole, na którym leżała stolnica i obserwuję: najpierw babcia szybko przeciągała nożem przez ciasto, dzieląc je na paski. Potem układała paski jeden na drugim, i zaczynała się prawdziwa magia: ciach, ciach, ciach! - błyskawiczne ruchy noża. Babcia szybko, bez patrzenia na palce, bez wahania, kroiła makaron w drobne nitki, każdą jednakowej grubości. Potem delikatnymi ruchami babcia przesypywała makaron przez palce, by nitki się ładnie rozdzieliły. Część była gotowana od razu, a resztę babcia suszyła. Wówczas nie jadało się w Polsce spaghetti. Makaron, który przygotowywała babcia, służył najczęściej do zup, stąd sposób krojenia go w cienkie nitki. Minęły długie lata, zanim babcia dała się przekonać do kupnych makaronów i zaczęła sobie za ich pomocą ułatwiać życie. Jednak było wiad...

Kasza gryczana jest wspaniałym dodatkiem do różnego rodzaju mięs oraz warzyw. Przygotowana w ten sposób jest niezwykle smaczna i sypka, a dzięki dodatkowi makaronu wygląda bardzo dekoracyjnie na stole. Bardzo polecam tę metodę. Przepis z książki "Kuchnia żydowska" Elizabeth Wolf-Cohen.

Dziś proponuję szybką sałatkę makaronową z mortadelą, serem żółtym i kiszonym ogórkiem. Zamiast mortadeli można użyć kiełbasy szynkowej - warto podczas kupna zwrócić uwagę na skład produktu. Proporcje tu są w zasadzie dowolne, możemy je całkowicie dostosować do własnego gustu.

Spaghetti cacio e pepe to tradycyjne danie kuchni rzymskiej. W oryginale składa się ono z trzech głównych składników: makaronu, sera (cacio) i pieprzu (pepe). Jest to tzw. "biedna kuchnia" (la cucina povera), ale mała ilość dodatków nie oznacza wcale ubogiego smaku. Nie musimy być także ubogimi staro-rzymskimi pasterzami (jak to bywało niegdyś), by przygotowywać takie dania. Będziecie zaskoczeni, jak te trzy proste smaki świetnie ze sobą współgrają. 

Ta szybka, pyszna i pożywna sałatka makaronowa, świetnie sprawdzi się zarówno w domu, jak i na wiosennych piknikach. Z powodzeniem można ją także zabrać do pracy lub szkoły. Ilość poszczególnych składników można dowolnie zwiększać bądź zmniejszać, wedle uznania. Polecam!  

Lasagne to prosta w przygotowaniu i smaczna potrawa, wywodząca się z kuchni włoskiej. Jeśli znacie już jej mięsną wersję , być może z chęcią spróbujecie także wersji warzywnej, która przy okazji jest również moją ulubioną. :) Można w ten sposób przygotować również zapiekankę ściśle warzywną (w stylu Parmigiana di melanzane e zucchine), pomijając makaron.

Lazania to ponoć jeden z najstarszych typów makaronu. To także nazwa pysznego dania, które można przygotować na różne sposoby: w wersji mięsnej lub wegetariańskiej. Danie to wywodzi się z włoskiego regionu Emilia-Romagna, lecz jest obecne w całych Włoszech, z uwzględnieniem różnych składników. Najczęściej przyjmuje się, że samo słowo "lasagne' wywodzi się od greckiego słowa λάγανον (laganon), oznaczającego ciasto pocięte w pasy. Dziś przedstawiam mięsną wersję lasagne. Metoda przygotowania jest prosta: robimy dwa sosy: sos mięsno pomidorowy oraz sos beszamelowy. Tymi sosami naprzemiennie przekładamy płaty ciasta makaronowego. Lasagne najlepiej smakuje na ciepło, świetnie też znosi odgrzewanie.