Passionfruit

Kapusta od wieków była jednym z filarów kuchni polskiej – tania, dostępna przez większą część roku i dająca wiele możliwości przygotowania. W codziennym gotowaniu częściej pojawiała się w prostszych, skromniejszych wersjach, a dodatki mięsne były raczej uzupełnieniem niż podstawą. Dzisiejsza kapusta zasmażana z boczkiem i kiełbasą to już bardziej pełna odsłona tego dania – znana z domowej kuchni i niedzielnych obiadów. Najczęściej przygotowuje się ją z młodej kapusty, uznawanej w sezonie za szczególnie smaczną, ale ten sposób sprawdza się przez cały rok – również na zwykłej białej kapuście. Jest wspaniałym, tradycyjnym dodatkiem do obiadu, ale podana samodzielnie, ze świeżym pieczywem, może stanowić świetny lunch lub kolację.

Ten sos należy do tej grupy klasycznych, europejskich dodatków, które powstały z bardzo prostej potrzeby: podkreślić smak delikatnego mięsa lub ryby bez przykrywania ich smaku. Jego korzenie są francuskie – najbliżej mu do prostych sosów na bazie zasmażki i wina, używanych w kuchni bistro do drobiu i cielęciny. Kapary, które trafiają tu na końcu, są z kolei śródziemnomorskim akcentem – od wieków wykorzystywanym we Włoszech i na południu Francji jako naturalny wzmacniacz smaku dzięki swojej słono-kwaśnej intensywności. Sens tego sosu polega na kontraście: łagodna, lekko maślana baza spotyka się z wytrawnym winem i kaparami, które wprowadzają wyraźną, ale kontrolowaną ostrość. To nie jest sos, który ma dominować. Dlatego najlepiej działa przy prostych rzeczach: smażonym drobiu, delikatnej rybie, szparagach czy młodych warzywach, gdzie każdy element zostaje czytelny, ale całość nabiera charakteru.

Urnebes pochodzi z południa Serbii, szczególnie z regionu wokół miasta Leskovac, który słynie z kuchni grillowej. To właśnie tam, przy pljeskavicy i innych mięsach z rusztu, pojawiła się potrzeba dodatku, który przełamie tłustość i podbije smak — i tak powstał urnebes. Jego nazwa w języku serbskim oznacza coś w rodzaju „zamieszania” albo „bałaganu”, co dobrze oddaje jego charakter: prosty, szybki do zrobienia, ale intensywny i wyrazisty. W praktyce to połączenie sera, czosnku i papryki, które ma sprawiać, że mięso smakuje lepiej. Dziś jest stałym elementem bałkańskich grillowni i street foodu. Najczęściej trafia do bułki z mięsem, ale równie dobrze działa jako dodatek do pieczonych warzyw, pieczonych ziemniaków, czy po prostu z chlebem.

Sos tatarski to nazwa, która brzmi bardzo historycznie, ale w rzeczywistości jest efektem kulinarnej wyobraźni, a nie historii wprost. Pochodzi z kuchni francuskiej — określenie à la tartare w XVIII–XIX wieku oznaczało coś „dzikiego”, „ostrego”, kojarzonego z ludami stepów, czyli Tatarami. Było to raczej wyobrażenie niż rzeczywista inspiracja.  Z tego samego źródła pochodzi nazwa stek tatarski (steak tartare), czyli tatar - surowa wołowina — i to on historycznie był ważniejszy niż sam sos. Sos „tatarski” pojawił się jako dodatek do potraw podawanych „po tatarsku”, czyli właśnie takich bardziej wyrazistych, z dodatkiem kwaśnych i ostrych elementów (kapary, ogórki, musztarda).  Miał on podkreślać ich "dziki" charakter, wprowadzając wyraźne, kontrastowe akcenty. W wersji francuskiej sos był dość prosty: majonez + kapary + ogórek. W polskiej kuchni naturalnie wchłonął to, co było fundamentem domowej spiżarni: marynowane grzyby, ogórki, cebulę. Dzięki temu przestał być tylko wari...