Passionfruit

Kremowe pasty z roślin strączkowych mają długą historię w kuchniach basenu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu. Jednym z najbardziej znanych przykładów jest hummus — pasta z ciecierzycy, której receptury pojawiają się w średniowiecznych arabskich książkach kucharskich. Podobne pomysły, oparte na gotowanych i rozcieranych strączkach, pozwalały przygotować pożywne danie, które można było podawać z pieczywem, warzywami lub jako część większego posiłku.  Pasta z białej fasoli ma własny charakter: jest gęsta, kremowa i wyrazista, a pieczony czosnek nadaje jej łagodniejszy, lekko słodkawy aromat. Kumin i słodka papryka dopełniają smak, nie zagłuszając samej fasoli. To prosty sposób na przygotowanie domowego smarowidła, które dobrze sprawdza się na kanapkach, grzankach i jako element talerza przekąsek, jak również jako dodatek do pieczonych mięs, ryb i dań z grilla. Warto zrobić większą porcję i mieć ją w lodówce — nie potrzebujemy specjalnej okazji, żeby po nią sięgnąć.

Ten ajvar to domowa wersja bałkańskiej pasty z pieczonej czerwonej papryki, wzbogacona bakłażanem. Ajvar wywodzi się z kuchni Bałkanów, szczególnie Serbii i Macedonii Północnej, gdzie od pokoleń przygotowuje się go pod koniec lata, gdy papryka jest dojrzała, słodka i pełna smaku. Tradycyjnie robi się go w większych ilościach na zimę, a przepisy różnią się proporcjami warzyw i dodatkami. Bakłażan pojawia się w części tradycyjnych wersji — nadaje paście pełniejszą konsystencję i pogłębia jej smak.  Ajvar to gęsta pasta do pieczywa, kanapek i mięs z grilla — na tyle uniwersalna, że warto robić ją nie tylko wtedy, gdy mamy ochotę na bałkańskie smaki.  Domowy ajvar wymaga trochę cerpliwości z pieczeniem, ale sama praca jest prostsza, niż może się wydawać.  Ajvar smakuje świetnie na świeżym chlebie i grzankach, jako pasta do kanapek, dodatek do pieczonych mięs albo element mezze. Pasuje również do grillowanych warzyw i prostych dań, którym przyda się wyrazisty, paprykowy akcent...

Kawarma (bułg. кавърма) to jedno z dań kojarzonych z tradycyjną kuchnią bułgarską. Pod tą nazwą kryją się różne wersje duszonego lub zapiekanego mięsa z warzywami. Szczególnie charakterystyczne jest przygotowywanie kawarmy w glinianych naczyniach, w których mięso powoli mięknie, a smaki składników łączą się w intensywny, gęsty sos. Do typowych dodatków należą cebula, papryka, pomidory i cząber — zioło szczególnie popularne w Bułgarii. Sama nazwa ma tureckie pochodzenie i wiąże się ze smażeniem lub podsmażaniem. Kawarmę przygotowuje się z różnych rodzajów mięsa, między innymi wieprzowiny, kurczaka i jagnięciny. W tym przepisie wykorzystujemy łopatkę wieprzową, która po długim pieczeniu staje się miękka i dobrze przechodzi smakiem warzyw oraz przypraw. Jedną z zalet tego dania jest duża ilość aromatycznego, gęstego sosu, dlatego kawarmę najlepiej podawać z pieczonymi ziemniakami, ryżem lub świeżym pieczywem, którym można zebrać sos z talerza.